جستجو

بهار تازه است. همیشه تازه بوده. رنگ تکرار نمیگیرد و همیشه شعف انگیز. با تمام جلوه به تو سلام میکند. شکوفه ها روی رنگارنگشان را مینمایند و در سرحد پاکی به همه سلام میکنند. سلامی به زلالی آبی که از روی سنگهای صیغل خورده کف رودخانه میگذرد. و نسیمی که بعد از رگباری بهاری در زیر ابرهای رنگ به رنگ گاه به ملایمت و گاه با شیطنت و تندی تو را نوازش میدهند. آنچنان که میخواستی چون قاصدی سبک با او به هر جا که میبردت پرواز کنی. وه که چه با صفاست صدای چهچه ات. صدایی که از سر ذوق و شعف ، مهمانی طبیعت را تکمیل میکند.

 

کاش میشد همه جا پر گل بود. کاش میشد به شکرانه ورود بهار، گلوله ها ایستاده بودند. کاش میشد به احترام بهار دست شیطان کوتاه میشد. دلها تازه ، فکر ها پاکیزه و  جمودها سست. کاش میشد همه در آغوش بهار دمی با شعف بیارامند. کاش میشد در فلسطین ، عراق ، افغانستان ، افریقا ... همه با نشاط و و امتنان به شاهکار خداوند آفرین بگویند.

میدانم که این تویی که به ما خوش آمد میگویی ... اما من نیز میخواهم به تو بگویم : مقدمت گرامی ای بهار نیکو.

سر انجام سر مربی تیم ملی فوتبال بعد از ۷ ماه بلاتکلیفی مشخص شد. این شخص کسی نبود جز پر افتخار ترین بازیکن فوتبال ایران، گلزن ترین بازیکن ملی تاریخ جهان و در عین حال یکی از با اخلاق ترین ، با غیرت ترین و تحصیلکرده ترین ورزشکاران ایران.  علی دائی موثر ترین بازیکن ایران در ظرف چند سال اخیر بوده. اولین فوتبالیست آسیایی در لیگ قهرمانان اروپا بوده. این بازیکن در یکی از بهترین تیمهای باشگاهی جهان (بایرن مونیخ) توپ زده و به تیمهای بزرگی مثل آث میلان و چلسی در پیراهن هرتابرلین گل زده.

بازیکنی که هیچوقت حرکات زشت و زننده ای از او ندیده ایم و همواره به تصمیم مربیانش احترام گذاشته است و بزرگی را با اخلاق همراه کرده است. او همواره در موفقیتهایش نقش خدا را آشکارا برشمرده و او را شاکر بوده است. بازیکنی که در خارج از زمین هم همواره آبروداری کرده و به عکس برخی بازیکنان (که از نظر فنی شاید همرده او بوده اند) مایه مباهات ایرانیان بوده است.

این بازیکن علاوه بر دنیای ورزش در زندگی هم موفق عمل کرده و تجارتی در خور برای خودش دست و پا کرده که قسمتی از آن باز برای کمک به ورزش کشور بوده است. در مدت یکسال و نیم هم یکی از تیمهای تهرانی را به عنوان بازیکن مربی قهرمان کشور کرده است...

اما آیا انتخاب او به عنوان سرمربی تیم ملی در این مقطع صحیح بود؟

علی دائی به عنوان مربی/بازیکن تیم سایپا را در سال گذشته تحویل گرفت. او تیمی را تحویل گرفت که توسط یک مربی خارجی موفق بسته شده بود و چند بازی را نیز با موفقیت تحت هدایت آن مربی به انجام رسانده بود.   او توانست در آن فصل آن تیم را پس از کش وقوسهای فراوان  (و نه مقتدرانه) به قهرمانی برساند.  فصل دوم حضورش (فصل جاری) مدتی را تیم در انتهای جدول به سر میبرد اما با تحولی مجددا از انتهای جدول جدا شد اما هیچوقت در زمره مدعیان قرار نگرفت.

ملا حظه میکنیم که در دو فصل حضورش «علی دائی» موفقیت قابل اتکائی نداشته. هر چند من به عنوان مربی به او بسیار خوشبین هستم و با هر برد تیم ساپیا به مربیگری او خوشحال میشوم، اما به نظرم اگر محصول ناقص چیده شود ، آن هم محصولی گرانبها همچون علی دائی ، هم محصول خراب میشود و هم بهره لازم را نمیرساند. علی دائی میتوانست به تجربه مربیگری اش ادامه دهد. سایپا را در جام قهرمانان آسیا همراهی کند و در یکی دو کلاس بین المللی مربیگری دیگر شرکت کند تا به عنوان سرمایه ای ارزنده برای کشور مثمر ثمر واقع شود. اگر چند سال دیگر علی دائی به عنوان مربی تیم ملی انتخاب میشد، هم فاصله سنی او با بازیکنان باعث میشد از او حرف شنوی بیشتر داشته باشند (و مشکلاتی که او با برخی بازیکنان کنونی تیم ملی هم داشته سد راه او نمیشد) ، هم تجارب گرانبهایی که او کسب کرده بود به کارش میامد و هم موفقیت او در امر مربیگری به اثبات میرسید.

به هر حال امری است که صورت گرفته و علی دائی در این مساله هیچ قصوری ندارد. او همواره برای خدمت به کشورش آماده بوده و قضاوت در باره خودش را با فروتنی به سطوح بالاتر مدیریت واگذار کرده است کاری که هر شخصی باید انجام دهد تا سیستم صحیح کار کند. 

هر چند انتظار معجزه نیست اما امید آنرا داریم. امیدوارم همانطوری که خدا تا به حال دست علی دائی را گرفته است باز هم او را کمک کند تا دل فرزندان کشورمان را شاد کند. الهی آمین. 

 پیوست: البته دائی اخیرا علیه داوران زیاد شکایت میکند و از جمله چند هفته پیش به مسعود مرادی اتهامی را وارد کرد که باید بررسی شود.